نمي دونم اين مطلبو كجا خوندم اما از كسي كه اون رو نوشته معذرت  مي خوام كه بي اجازه اينجا قرار دادمش

(( قسم به عزت و جلال و مجد و ارتفاع من بر عرشم، بلا شک امید کسی که به غیر من امیدوار شود را حتما قطع میکنم.و بدون تردید لباس خواری در میان مردمان به او میپوشانم....

در حالیکه سختیها  در دست من است امید او در سختیها به دیگران است و در دیگران را میکوبد.

در حالیکه کلید درها دست من بوده و درها هم بسته است و درب من برای کسی که مرا بخواند باز است.

کیست که در حوادث ناگوار به من امید بسته و من امید او را برای بر طرف شدن ناگواریش قطع کرده باشم؟

تمام آرزوهای بندگان نزد من محفوظ است...ولی آنها به حفظ من راضی نشدند.

آیا نمیدانند اگر حادثه ای از حوادث ناگوار من به آنها برسد کسی جز من نمیتواند آنرا برطرف کند؟

آیا من که قبل از درخواست عطا میکنم ، فکر میکند اگر از من خواسته شود ،خواسته اورا نمیدهم؟

آیا من بخیلم که بنده ام مرا بخیل میداند؟آیا جود و کرم مال من نیست؟آیا عفو و رحمت به دست من نیست؟

آیا من محل آرزوها نیستم؟

چه کسی جز من آرزوها را قطع میکند؟آیا امیدواران نمی ترسند که به غیر من امیدوار میشوند؟

اگر تمام آسمانها و زمینم آرزو کنند و به هرکدام از آنها به اندازه هرچه میخواهند بدهم باندازه ذره ای از داراییم کم نمیشود...

چگونه مالی که من سرپرست اویم کم شود؟!

چه بیچاره اند کسانیکه از رحمتم مایوس هستند . چه بدبختند کسانیکه از دستوراتم سرپیچی کرده و من را در نظر ندارند. )) 

" فقط یک چیز در این دنیا غیر ممکن است! و آن "غیر ممکن" است ! "

زندگی زیباست زشتی‌های آن تقصیر ماست، در مسیرش هرچه نازیباست آن تدبیر ماست! زندگی آب روانی است روان می‌گذرد... آنچه تقدیر من و توست همان می‌گذرد

·                     «خردمند به‌کار خویش تکیه کند و نادان به‌آرزوی خویش.»

علی ابن ابیطالب

غربت دیرینه ام را با تو قسمت می كنم
تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می كنم
رفتی و با رفتنت كاخ دلم ویرانه شد
من در این ویرانه ها احساس غربت میکنم

ـ براي كساني كه به جستجوي تجربه هاي تازه بر نمي آيند،ترس از شكست به ترس از موفقيت بدل مي شود.